Λ Ε Υ Κ Ο ΓΡΑΜΜΑ... (10)

ΛΕΥΚΟ ΓΡΑΜΜΑ…

Κάθισε στο γραφείο του, έβαλε μπροστά του τη λευκή σελίδα, πήρε το στυλό. Τα συναισθήματά του συνωστίζονταν μέσα του και έψαχνε να τα βάλει σε κάποια σειρά.

Μα «πώς να χωρέσεις σε χαρτί την άβυσσο;» Άβυσσος η καρδιά του, άβυσσος και η αγάπη του για την κορούλα του. Πώς να χωρέσουν σ’ ένα χαρτί; Κατάλαβε ότι τελικά η… όλη επιχείρηση θα κατέληγε σε αποτυχία!

Η καρδιά του με όλο αυτό το ξέσπασμα στοργής και αγάπης που ένιωθε τον έσπρωχνε σε διπλή κατεύθυνση: στην άφατη χαρά, αλλά και στη μεγάλη οδύνη. Ζούσε το μεγαλείο της παρουσίας του μικρού του, αλλά και τον τριβέλιζε η σκέψη πως αυτό δεν θα κρατούσε και πολύ. Ήθελε να αιχμαλωτίσει το παρόν!

Ξανάσκυψε πάνω στο χαρτί. Και τελικά τα… κατάφερε. Γέμισε το χαρτί. Όχι όμως μ’ αυτό που νόμιζε: αράδες με το μελάνι. Αλλά με τα δάκρυα τελικά της χαράς του, που ήταν αυτά που κέρδισαν τη μάχη. Γιατί το παρόν, αυτό που τώρα ζούμε, είναι πάντα ο νικητής. Το μέλλον που τον είχε μελαγχολήσει ήταν πολύ… άδηλο. Δεν ήξερε καν αν θα έλθει, κι όπως το φανταζόταν. Κι ένιωσε, σαν θείο φωτισμό, ότι τότε που θα έλθει, θα του δώσει μάλλον χαρά και όχι λύπη. Γιατί όλα πρέπει να γίνονται στον καιρό τους με αυτά που σέρνει και απαιτεί ο καιρός.  

Τα δάκρυα έπεφταν και ύγραιναν το χαρτί. Βαθούλωναν τα σημεία που τα μάζευαν. Δεν έγραψε τελικά τίποτε. Δίπλωσε τη σελίδα, την έβαλε «κενή», έτσι νόμιζε, μέσα στη θήκη της, κι έγραψε πολύ καθαρά και καλλιγραφικά απέξω το όνομα της κόρης του. «Στην αγαπημένη μου …». Έκλεισε το γράμμα, δεν είπε τίποτε στη γυναίκα του γι’ αυτό, και το έβαλε βαθιά μέσα στο συρτάρι του γραφείου του.

*

Δεν μπόρεσε, δυστυχώς γι’ αυτόν, να δει αυτό που θα ανακάλυπτε η κόρη του αρκετά χρόνια αργότερα, όταν «τυχαία» θα έβρισκε το γράμμα του πατέρα της, το σταλμένο σ’ εκείνην.

Είχε σκιρτήσει η καρδιά της όταν το είδε. Κάθισε στην θέση του γραφείου και με τρεμάμενα χέρια το άνοιξε.

Η σελίδα διατηρούσε τα βαθουλωμένα σημεία του. Αλλά πάνω ακριβώς σ’ αυτά υπήρχαν ανάγλυφα δύο μεγάλες λέξεις:

Σ Ε   Α Γ Α Π Ω!

Αναλύθηκε σε δάκρυα… Για την αγάπη των γονιών της... Για την αγάπη του πατέρα της... Για ένα... λευκό κατά τα άλλα γράμμα!

 -Μουσικό άλμπουμ: Στέφανου Δορμπαράκη  ''λευκό γράμμα'' (Λευκό Γράμμα)  [Δεκέμβριος 2016]

https://www.youtube.com/watch?v=A45pu7il0x8&t=42s

Λ Ε Υ Κ Ο ΓΡΑΜΜΑ... (9)

ΘΑΛΑΣΣΑ ΒΡΟΧΩΝ…

Του ήλθε να κλάψει. Τα σύννεφα που μάζεψαν στην καρδιά του οι τελευταίες σκέψεις έφεραν… βροχή! Ήξερε ότι δεν σκέπτεται λογικά, αλλά δεν κατάφερε να ορθοποδήσει εντελώς.

Ήταν μόνος στο παιδικό δωμάτιο, ενώ η γυναίκα του ετοίμαζε το φαγητό. Απίθωσε την πριγκιποπούλα του στο κρεβατάκι της, έχοντας στην καρδιά του μία… θάλασσα.

Πώς του ήλθε η σκέψη για τη «θάλασσα των βροχών» στο φεγγάρι. «Καμία σχέση», μονολόγησε, και τότε χαμογέλασε. Η θάλασσα εκείνη είναι το τεράστιο άνοιγμα που σχηματίστηκε στη σελήνη από πρόσκρουση μεγάλου μετεωρίτη, και μάλλον η πιο σκοτεινή πλευρά της. Δεν καλοθυμόταν. Εδώ έχουμε θάλασσα από βροχή των δακρύων.

«Για σύνελθε», μάλωσε τον εαυτό του. «Όλα στην… ώρα τους!»

Είχε απορήσει κυριολεκτικά με τον εαυτό του. Η σκέψη του αποχωρισμού, όσο παράλογο κι αν φαινόταν τώρα, του έφερνε μία καταχνιά και μία σκοτεινιά. «Εδώ ταιριάζουμε με τη θάλασσα της σελήνης», είπε.

Θέλησε να τραγουδήσει και να αλλάξει διάθεση. Μα μέσα του το ήξερε: δεν θα αργούσε και πολύ να έλθει  η ώρα του αποχωρισμού. Η «θάλασσα των βροχών» θα γινόταν μάλλον και γι’ αυτόν πραγματικότητα. Γιατί ο καιρός κυλάει γρήγορα… Γιατί «ο χρόνος χτυπάει πισώπλατα», που λέει ο στίχος ενός γνωστού τραγουδιού…

Ένιωσε την ανάγκη να αποτυπώσει την καρδιά του στο λευκό ακόμη γράμμα…

 -Μουσικό άλμπουμ: Στέφανου Δορμπαράκη  ''λευκό γράμμα'' (Θάλασσα Βροχών)  [Δεκέμβριος 2016]

 https://www.youtube.com/watch?v=smg2frsWS6M

Λ Ε Υ Κ Ο ΓΡΑΜΜΑ (8)

ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ 

Κρατούσε και πάλι αγκαλιά την κόρη του. Κι ήταν σαν να κρατάει τον κόσμο όλο. Χάρηκε γιατί του ήλθαν δύο σκέψεις έχοντας σαν θρόνο τα χέρια του, για να αναπαύεται ο θησαυρός του.

Η μία ήταν ότι γινόταν… ένα είδος φιλόσοφου: η μικρούλα του τον έκανε να φιλοσοφεί τη ζωή και να του ανοίγει κρυμμένες διαστάσεις του ψυχισμού του. Η δεύτερη τον χαροποίησε περισσότερο. Γιατί διαπίστωσε ότι ο ερχομός του παιδιού του τον έσπρωχνε με μεγαλύτερη ένταση και αγάπη προς τη γυναίκα του. «Πόσο δυστυχισμένοι πρέπει να είναι αυτοί που ενώνονται στον γάμο τους, γίνονται ένα, φέρνουν τέτοια πλάσματα σαν κι αυτό… - έσφιξε περισσότερο το πλασματάκι του και… λίγο τρόμαξε! – και μετά… χωρίζουν!  Πρέπει να νιώθουν σαν εκείνον που συντρίβεται μετά από μία πρόσκρουση και γίνεται δύο… κομμάτια»!

Και μόνο η σκέψη αυτή τον μελαγχόλησε. Προσπάθησε να την αποδιώξει. Μα ήταν μία πραγματικότητα της ζωής! Ο χωρισμός!

Συνειρμικά, του ήλθε η λέξη «αποχωρισμός». Ο χωρισμός ως θεληματική πράξη που πληγώνει και τραυματίζει. Ίσως διαπαντός τον άνθρωπο. Ο αποχωρισμός ως σύμπτωμα της ίδιας της κίνησης και της πορείας της ζωής: οι γονείς που αποχωρίζονται τα μικρά τους όταν πηγαίνουν πρώτη φορά στο σχολείο· ο αποχωρισμός όταν έρχεται η ώρα για τη στρατιωτική θητεία· ο αποχωρισμός για σπουδές σε επαρχία ή από επαρχία στις μεγάλες πόλεις, κι ακόμη χειρότερα: για σπουδές στο εξωτερικό.

Το τελευταίο που πήγε να σκεφτεί προσπάθησε να το… αποδιώξει, σαν ενοχλητική μύγα! Δεν τα κατάφερε: ο αποχωρισμός όταν κι η κόρη του θα έλθει η ώρα που θα βρει το ταίρι της για να φτιάξει το δικό της σπιτικό! Ο αποχωρισμός αυτός του καρφώθηκε σαν αγκάθι στον νου και στην καρδιά! Ένιωθε πληγωμένος. Αισθάνθηκε την ανάγκη να σκύψει και να φιλήσει το γλυκό προσωπάκι. Έσκυψε περισσότερο και ρούφηξε τη μυρωδιά από τα ρουχαλάκια της μικρούλας του που θα… παντρευόταν!

 -Μουσικό άλμπουμ: Στέφανου Δορμπαράκη  ''λευκό γράμμα'' (αποχωρισμός)  [Δεκέμβριος 2016]

 https://www.youtube.com/watch?v=ossjwPEODDs

Λ Ε Υ Κ Ο ΓΡΑΜΜΑ... (7)

ΦΑΝΤΑΣΙΑ – TANGO DE GRECIA

Καταλάβαινε ότι ξεπερνάει τα όρια. Ότι βγαίνει από την πραγματικότητα της ζωής. Η φαντασία του οργίαζε.

 «Μα, τι είναι πραγματικότητα της ζωής;» αναρωτήθηκε. «Μπορεί κανείς αυτό που λένε «ζωή» να το φυλακίσει μέσα στα στεγανά όρια των πέντε αισθήσεων; Γιατί όλοι οι αληθινοί και σπουδαίοι στοχαστές την χαρακτηρίζουν μυστήριο; Διότι προφανώς έχει τέτοιο βάθος, που οι αισθήσεις μόνες αδυνατούν να προσδιορίσουν. Θυμήθηκε αυτό που κάπου είχε διαβάσει: ποιος μπορεί να ορίσει τι είναι ένα μυρμήγκι; Μπορεί ίσως να το περιγράψει, να δει την κίνησή του, αλλά πέραν τούτου… ουδέν - το βάθος του νοήματός του πάντοτε θα του  διαφεύγει!

Άρα, η φαντασία είναι βασικό κομμάτι της ζωής.  Ή, καλύτερα: όχι βασικό, αλλά το κύριο και σπουδαιότερο κομμάτι της ζωής. Να μη νιώθει ενοχές λοιπόν που βλέπει και «οραματίζεται» τον χορό της φύσης μέσα από την ύπαρξη της κόρης του.

Βρισκόταν σε κατάσταση ψυχικής ευφορίας. «Κοίταξε», μονολόγησε, «πώς αυτό το πλασματάκι μου δίνει τέτοια ενέργεια. Πώς με παρακινεί να βλέπω πέρα από τα… φαινόμενα».

Και τότε αισθάνθηκε πως υπάρχουν πολλά πράγματα που είναι μέσα του, αλλά τα αγνοεί. Ένα ραβδάκι χρειάζεται μόνον, ένα «μαγικό ραβδάκι» ίσως, για να έρθουν στην επιφάνεια όλα τα κρυμμένα του και να γίνει πιο πλατύς στην ψυχή από ό,τι ήταν πριν.

Για κείνον, το ραβδάκι ήταν η θέρμη της αγάπης του για την κορούλα του. Ή μήπως δεν ήταν μόνον για κείνον;  Στοχάστηκε: μήπως όταν αγαπάμε, βαθιά και αληθινά -  όπως αυτό που νιώθω με το παιδάκι μου, ή όπως νιώθει ίσως ο ερωτευμένος που χορεύει με πάθος ένα τανγκό με την αγαπημένη του - πατάμε σε σκαλί που μας πηγαίνει  ψηλότερα; Που μας ανοίγει τα μάτια για να δούμε λίγο από το μεγαλείο αυτού που είμαστε ως άνθρωποι; Οπότε, αυτό που θέλω να γράψω στη λευκή ακόμη σελίδα, μήπως είναι μικρότερο από την πραγματικότητα;

Η φαντασία του τον έκανε να δει τον εαυτό του να χορεύει ένα… τανγκό. «TΆNGO DE GRECIA», σκέφτηκε κι έσπευσε να μοιραστεί τη σκέψη του με την αγαπημένη του.

 -Μουσικό άλμπουμ: Στέφανου Δορμπαράκη  ''λευκό γράμμα'' (Tango de Grecia)  [Δεκέμβριος 2016]

 

Λ Ε Υ Κ Ο ΓΡΑΜΜΑ... (6)

ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

«Ηλιαχτίδα, ηλιαχτίδα και η δική μου κόρη»!  Το επαναλάμβανε γιατί έβλεπε την ομοιότητα και την αναλογία: ναι στη ζωή η μία, ναι στη ζωή και η άλλη. Χωρίς την ηλιαχτίδα αδύνατο να κτιστεί ζωή: βγάλε τον ήλιο και μαύρο σκοτάδι η ζωή σου. Μάλλον μόνο σκοτάδι χωρίς καν οποιαδήποτε οσμή ζωής. Κυριαρχία θανάτου!  Χωρίς τη δική του πια ηλιαχτίδα, την κόρη του – το ‘λεγε και «γέμιζε» το στόμα του! – άδεια και η δική του πια ζωή. «Πώς ένα πλασματάκι τόσο δα σού δίνει τέτοιο νόημα;» αναρωτήθηκε. Και αναρρίγησε.

Ο νους του πέταξε και πάλι. Είδε τις δύο ηλιαχτίδες να τρέχουν, να παίζουν, να συναγωνίζονται ποια θα παραβγεί την άλλη! Σαν να γέμισε το μυαλό του κοριτσίστικες φωνές. Και μαζί, τον πλημμύρισαν χρώματα κι αρώματα. Η κάθε μία πετούσε από δέντρο σε δέντρο, από κλαδί σε κλαδί. Κρύβονταν, εμφανίζονταν, γίνονταν ένα με όλων των ειδών τα λουλούδια, με τις αποχρώσεις τους, με τις ευωδιές τους…

Δεν μπόρεσε να τις παρακολουθήσει στο τρελό κυνηγητό τους. Έπρεπε να γίνει κι αυτός… ηλιαχτίδα. Αδύνατο! Προστέθηκαν κι άλλες στο πανηγύρι τους: η δική του ηλιαχτίδα - η πρώτη και μοναδική - και μαζί και οι άλλες, οι πιο «κοινές» κι επίγειες!

Στροβιλίζονταν, έκαναν φιγούρες που σχημάτιζαν εξαίρετα  σχέδια, και τελικά παρέσυραν μαζί τους κι όλη τη φύση. Χόρευαν μαζί τους τα δέντρα, τα λουλούδια, τα πουλιά, ο αέρας, κάθε ζωντανό πλάσμα της φύσης. Σαν να ζαλίστηκε με τον τρελό ρυθμό - η ηλιαχτίδα του, η δική του ηλιαχτίδα, πρωθιέρεια στον μαγικό χορό της φύσης!

Κάθισε εξουθενωμένος. Ούτε να πιάσει το λευκό γράμμα από τη ζαλάδα του.

  -Μουσικό άλμπουμ: Στέφανου Δορμπαράκη  ''λευκό γράμμα'' (Χορός της φύσης)  [Δεκέμβριος 2016]

https://www.youtube.com/watch?v=R7Mekb84Mg0

 

Λ Ε Υ Κ Ο ΓΡΑΜΜΑ... (5)

ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ!

Σχεδόν ξενύχτησε! Αρνήθηκε να του… κλέψει ο ύπνος αυτό που ήταν η υπέρτατη ευτυχία του! Ζούσε την ευτυχία! Ήταν ευτυχισμένος.

Κατανοούσε εκείνους τους συνανθρώπους του που την ευτυχία την επιζητούν στα χρήματα, στην καριέρα, στα ξενύχτια! Είχε παγιδευτεί κάποτε κι αυτός με τέτοιους λογισμούς, και ήξερε. Μα, τώρα που βίωνε τη μαγεία της ανθρώπινης ύπαρξης, τόσο άμεσα, τόσο ζωντανά, τόσο δικιά του, όλα τα έβλεπε σχεδόν… μηδαμινά!

Όταν κάποια στιγμή έκλαψε το μικρούλι, η μάνα του – η αγαπημένη του γυναίκα: πόσο μέσα ήταν στον πιο αληθινό ρόλο της! – μέχρι να ετοιμαστεί για τον θηλασμό, του το έδωσε να το κρατήσει. Κι αυτήν τη φορά, όπως και τις λίγες των προηγουμένων ημερών, η καρδιά του κόντευε να σπάσει. Λίγο αδέξια, είναι αλήθεια, στην αρχή, πολύ καλύτερα στη συνέχεια, ένιωθε ότι πράγματι κρατάει έναν ατίμητο θησαυρό. «Είσαι τέλεια, μικρή μου πριγκίπισσα!» της είπε με λαχτάρα. «Ποιος να συγκριθεί μαζί σου;» Του ήρθε να τη… χορέψει! Συγκρατήθηκε.

Ξημέρωσε. Ο ήλιος πήρε ν’ ανατέλλει, μένοντας απόλυτα πιστός στην από καταβολής κόσμου αποστολή του. Άρχοντας, θέλοντας να μετάσχει κι αυτός στο μεγάλο πανηγύρι του ζευγαριού: τη γέννα του παιδιού τους, έστειλε την πιο ωραία ηλιαχτίδα του να κτυπήσει διακριτικά το τζάμι του παραθύρου τους. Κι αυτή, παιχνιδιάρικο παιδί, που άκουσε στο ξεκίνημα του ταξιδιού της το χαρμόσυνο γεγονός – το ‘δε στο χαμόγελο  του πατέρα της βασιλιά – κόντεψε να σπάσει την… καρδιά της από τη λαχτάρα να φτάσει πρώτη, να φέρει τα συχαρίκια του!

Η ηλιαχτίδα! Το «ναι» για τη συνέχεια της ζωής! Η καθημερινή ανανέωση της ελπίδας για τον άνθρωπο κι όλη τη φύση.

«Μα, μία ηλιαχτίδα δεν είναι και η δική μου κόρη;» αναρωτήθηκε, καθώς την παρέδιδε στο στήθος της μάνας.

Το λευκό γράμμα κάτι άρχισε να… υποψιάζεται!

  -Μουσικό άλμπουμ: Στέφανου Δορμπαράκη  ''λευκό γράμμα'' (Ηλιαχτίδα)  [Δεκέμβριος 2016]

https://www.youtube.com/watch?v=h_ecAWPdIo0

 

Λ Ε Υ Κ Ο ΓΡΑΜΜΑ... (4)

ΒΑΛΣ ΑΠ’ ΤΑ ΠΑΛΙΑ…

Επέστρεψε σα μαγεμένος στον… θησαυρό του. «Καρδούλα μου», μουρμούρισε. Το βλέμμα του κατευθύνθηκε έπειτα στο πρόσωπο της γυναίκας του, η οποία τον πήρε είδηση και αναδεύτηκε λίγο στο κρεβάτι. Με βαθιά αγάπη διασταυρώθηκαν οι ματιές τους, κι έπειτα στράφηκαν από κοινού στο… βλαστάρι τους!

Δεν χρειάστηκε να πουν λέξη. Εκεί που οι καρδιές κτυπούν στον ίδιο ρυθμό, τα λόγια είναι συνήθως περιττά. Ιδίως αυτές τις ώρες! Της χάιδεψε σχεδόν με λατρεία το μέτωπο και τα μαλλιά. «Μια χαρά είναι το μικρό μας!» ήταν ο μοναδικός του λόγος. «Ναι», έγνεψε εκείνη.

Το μυαλό του πάλι ξέφυγε. Βλέποντας τη φιγούρα της αγαπημένης του έκανε άλμα στον χρόνο και βρέθηκε λίγο στα… παλιά. Τότε που είχαν βρεθεί νέοι και ερωτευμένοι σε μία χοροεσπερίδα.

«Χοροεσπερίδα!» είχε εκφράσει εκείνος λίγο την… απέχθειά του! «Σε ποια εποχή ζούμε;» Κάμφθηκε από τις παρακλήσεις της. Τα πέρασε θαυμάσια. Κορυφαία στιγμή η ώρα του χορού.

Η ζωντανή ορχήστρα έπαιζε κομμάτια πότε παλιά, πότε πιο μοντέρνα. Και ξεκίνησε ένα βαλς. Κι αυτός δεν ξέρει πώς τον συνεπήρε ο ρυθμός. Ο ήχος σαν χέρι απλωμένο τον σήκωσε από τη θέση του και τον πήρε στα αέρινα φτερά του. Η αίσθηση ήταν κοινή. Σηκώθηκαν και στροβιλίστηκαν στο παλιό αυτό βαλς, κι ήταν σαν να μη πατάνε στη γη. Επιβεβαίωσε γιατί θεωρείται κλασικός χορός: σου δίνει ώθηση για τον ουρανό. Απογειώνεσαι.

«Θυμάσαι το βαλς… απ’ τα παλιά;» Έκαναν ταυτόχρονα κι οι δυο  την ερώτηση. Τα χέρια τους πλέχτηκαν μεταξύ τους και γέλασαν με την καρδιά τους. Το μικρό σαν να… ενοχλήθηκε.

Το γράμμα παρέμενε κενό.  

 -Μουσικό άλμπουμ: Στέφανου Δορμπαράκη  ''λευκό γράμμα'' (Βαλς απ' τα παλιά)  [Δεκέμβριος 2016]

https://www.youtube.com/watch?v=2QXMrEAKWn4
 

Λ Ε Υ Κ Ο ΓΡΑΜΜΑ... (3)

L U N A !

Σηκώθηκε από τη θέση του κρατώντας τη λευκή κόλλα. Το λευκό… γράμμα. Κοίταξε από το παράθυρο. Το φεγγάρι είχε ήδη σηκωθεί και διέγραφε την προγραμματισμένη τροχιά του.

Μα το ‘νιωσε κείνη τη στιγμή σαν να ήταν μόνο γι’ αυτόν. Σαν φίλο που έμαθε τη μεγάλη χαρά του και ήλθε επίσκεψη. Και περιμένει διακριτικά την ώρα που θα του πουν να έλθει να δει το παιδί. Να δει τον καινούργιο άνθρωπο που έκανε την εμφάνισή του στον κόσμο.

 Φάνηκε να του… χαμογελά! Και τ’ ασημένιο φως του χάιδεψε το,  ευλογημένο πια, δικό του πρόσωπο. Άπλωσε τα χέρια και το ‘πιασε. Λούστηκε από τη φωτεινή παρουσία του.

Κατάλαβε πολύ βαθιά γιατί τόσοι το είχαν τραγουδήσει και εξακολουθούν ακόμη να το τραγουδούν: ήταν και είναι πάντοτε παρόν σε κάθε περίσταση της ζωής μας, στις λύπες και στις χαρές μας, κι ιδίως στις χαρές μας. Πραγματικός και αληθινός φίλος! Κάθε απόπειρα… αποδόμησης του μυστηρίου του, έπεσε και θα έπεφτε στο… κενό! Το «κενό» άλλωστε του ανήκε. Μέσα σε κενό φαίνεται ότι ζει και κινείται.

Φεγγάρι, σελήνη,  luna! «Λούνα λούνα, μας σώζεις στη φουρτούνα…» αυτοσχεδίασε. Αναγάλλιασε με τη σκέψη του πηγαιμού τους, οικογενειακά, στο λούνα παρκ. Οι τρέλες, τα γέλια, οι χαρές…

L U N A !

 -Μουσικό άλμπουμ: Στέφανου Δορμπαράκη  ''λευκό γράμμα'' (Luna)  [Δεκέμβριος 2016]
https://www.youtube.com/watch?v=vgtGAIqgG94

Λ Ε Υ Κ Ο ΓΡΑΜΜΑ... (2)

 

ΟΝΕΙΡΟ 

Πήγε να σύρει τις πρώτες λέξεις. Το χέρι δεν κουνήθηκε από τη θέση του. Καμία αράδα. Το γράμμα παρέμενε εντελώς… άδειο.

Απορροφήθηκε από τη θέα και πάλι του παιδιού. Ο νους του αρνιόταν να συγκεντρωθεί σ’ αυτό που μόλις είχε αποφασίσει. Ξέφυγε. Οι σκέψεις, πουλιά πετούμενα, έκλωθαν εικόνες με ή χωρίς ειρμό, και ζωγράφιζαν  σχέδια που τον ταξίδευαν στον ουρανό. Ονειρευόταν.

Είδε ένα παιδάκι, το δικό του παιδί, να προσπαθεί να κάνει τα πρώτα βηματάκια του. Να πέφτει, να σηκώνεται. Ν’ απλώνει τα χεράκια του κάπου να κρατηθεί.

Είδε ένα παιδάκι, το δικό του παιδί, πάνω από μια τούρτα στρογγυλή, που έγραφε τ’ όνομά του. Ο αριθμός 1, ροζ, καλλιτεχνικός, δέσποζε στο κέντρο, έχοντας  στέμμα  μία μικρή φλογίτσα. Τα πρώτα του γενέθλια. «Να ζήσεις…» - αλήθεια τι όνομα θα έπαιρνε η κόρη του; - «… και χρόνια πολλά, μεγάλη να γίνεις…». Κάποιες σταγόνες σαν να πάλευαν να βρουν την έξοδο από την καρδιά…

Δεσποινιδούλα τώρα κανονική. Με άποψη. Με πείσμα. Οι σκανταλιές μέσα στο πρόγραμμα. Τα λογάκια πια πάνε κι έρχονται. Αλλοιωμένα, μπερδεμένα – δεν καταλαβαίνει γιατί γελάνε οι άλλοι, οι μεγάλοι, μαζί της! – μα… λογάκια.

Παιδικός σταθμός… Νηπιαγωγείο… Δημοτικό…

Ξύπνησε. Ονειρευόταν μπρος στο κοριτσάκι του. Ζούσε το όνειρο. Η γυναίκα του δίπλα συνέχιζε κι εκείνη να ονειρεύεται, με μία έγνοια να σκιάζει κάπου κάπου το όμορφο πρόσωπό της!

Το λευκό γράμμα παρέμενε… λευκό!   

 -Μουσικό άλμπουμ: Στέφανου Δορμπαράκη  ''λευκό γράμμα'' (Όνειρο)  [Δεκέμβριος 2016]

https://www.youtube.com/watch?v=wHNf7QrnG4U 

Λ Ε Υ Κ Ο ΓΡΑΜΜΑ... (1)

ΑΓΝΗ ΨΥΧΗ

Μπήκε στο δωμάτιο πατώντας στα νύχια των ποδιών του. Μη και τους ξυπνήσει. Κοιμόντουσαν και οι δύο. Και η μάνα και το παιδί - το μικρό κοριτσάκι του.

Η μάνα απολάμβανε λίγο από τον ύπνο που της έλειπε: ήταν διαρκώς σε εγρήγορση για να νανουρίζει το μικρό, να το θηλάζει, να το τρέφει με τη θέρμη της αγκαλιάς της. Ω, επιβεβαίωνε χίλιες φορές από την πράξη της ίδιας της ζωής της, αυτό που οι επιστήμονες λένε: το παιδί, το νεογέννητο, πρωτίστως τρέφεται από την επαφή με το σώμα της μάνας του! Το πρώτο άγγιγμα, το μοναδικό, το θείο. Αυτό που τελικά όλοι αναζητούν μέχρι να κλείσουν τα μάτια τους!

Στάθηκε πάνω από το μικρό του! Το ροδαλό δερματάκι του, τού φάνηκε μεταξένιο. Ήτανε μεταξένιο. Η αναπνοούλα του λίκνιζε το απαλό κορμάκι του, που κάποιες φορές αναταράζονταν, όπως αναταράζεται η μικρή βαρκούλα στο απαλό ρίπισμα της γαλάζιας θάλασσας.

Κρατούσε και την ανάσα του. Ένιωσε σαν τον παπά που στέκει μπρος στην άγια Τράπεζα. «Μα, άγια Τράπεζα δεν είναι και το κορμάκι που κείτεται ήρεμο στο λευκό λίκνο του;» του πέρασε η σκέψη.  

«Ψυχούλα μου», σιγοψιθύρισε. «Ψυχούλα μου». Σαν να του αποκαλυπτόταν η αλήθεια. Σαν να γινόταν κι αυτός μέτοχος, εκεί, μπροστά στην αγνή αυτή ψυχούλα, μιας ιερής παρουσίας!  

Και τότε, του ήρθε η σκέψη και τ’ αποφάσισε. Πήρε μία λευκή κόλλα χαρτιού και την κράτησε με δέος: θα αποτύπωνε τα συναισθήματά του. Θα μετουσίωνε σε λέξεις ό,τι ένιωθε να κινείται στο βάθος της καρδιάς του - μια μυστική συνομιλία με την κορούλα του. Θα ήταν το πρώτο του γράμμα. Γραμμένο από τον πατέρα της. Λίγες μέρες μετά τη γέννησή της.

 -Μουσικό άλμπουμ: Στέφανου Δορμπαράκη  ''λευκό γράμμα'' (αγνή ψυχή)  [Δεκέμβριος 2016]

  https://www.youtube.com/watch?v=s6bbw__mgbg