ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΑΝ...

 

Δεν άντεξαν...

Στην απόμερη παραλία που τ’ αλμυρίκια

σκύβανε τολμηρά να χαϊδέψουν τ’ ακροδάχτυλα

της χρυσογάλαζης θάλασσας με θρόισμα

ερωτικό στο σεμνό φλοίσβημά της

 

- ο ζωγράφος εκστατικός στην παλέτα του

βούτηξε σπάταλα τον χρωστήρα στον μενεξί

τον ουρανό αφήνοντας επίτηδες τις πιτσιλιές

να πέφτουνε του σπερνού ήλιου στην άσπρο άμμο∙

 

-  κι ο ποιητής με νου σχεδόν σαλεμένο

απ’  την πολλή ομορφιά έψαχνε στη θεϊκή βίβλο

λέξεις επίμονα ν’ αποτυπώσει την εικόνα

μουσκεύοντας το χαρτί απ’ την υγρή καρδιά του∙

 

- κι ο Γέρων ασκητής με τα βαθουλωμένα μάτια

όπως συνήθιζε γονάτισε ν’ αφήσει τον Χριστό

λεύτερο στην καρδιά του να ψάλει με χαρά

«Φως ιλαρόν...», του δούλου Του Αθηνογένη. 

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΦΑΤΝΗ...

 

Τα χέρια τέντωσα πολύ τη φάτνη να αγγίξω

μα μες σε σύννεφο αχλής χανόταν και ονείρου.

Μπροστά μου στέκονταν βουνά τα δώρα,

τα λαμπιόνια, τα φαγητά λαχταριστά

γλέντια πολλά, ξενύχτια - «μπάζα» της ύλης

και παθών των κακιών των μαύρων.

Με κόπο άδραξα γερά τη λασπωμένη άκρη

χιτώνα που σερνότανε του Μελχιόρ του μάγου

που μ’ άλλους δυο σφιχτά κρατούσε ’να λυχνάρι

παράδοξα κρεμάμενο απ’ τ’ ουρανού τα ύψη.

Μ’ έμπασε σ’ ένα σπήλαιο που κείτονταν ο Ήλιος

με τη Σελήνη δίπλα Του παρέα με αγγέλους.

Το χέρι άπλωσα δειλά τον Ήλιο ν’ ακουμπήσω

κι ένιωσα σαν να ψηλαφώ το βάθος της ψυχής μου.

ΣΤΗΝ ΚΥΡΑ Τ' ΑΥΤΟΥΣΤΟΥ

 

Άνθη του Αιγαίου μυροβολούν δοξαστικά

στου ξωμονάστηρου τη θύρα, λες

και αντιφωνούν ροδόπνοα λιβανωτά

που καίνε αντικρύ στης Παναγιάς το βλέμμα.

 

Είναι τα μύρα της καρδιάς από τον θρήνο

- μπορεί και τη χαρά - των Παρακλήσεων

τ’ Αυγούστου που μάσει η Μάνα η Κυρά

προς ευφροσύνη Της τις έρημες τις μέρες.

(Στέφανος Δορμπαράκης, 13-8-2022)

ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

 

Ο κοντινός Κυρίου με την ταυτότητα

του Γένους του ολούθε  σφραγισμένος

φανέρωσε τον θησαυρό που ’κρυβε στην καρδιά του˙

Θεός και αρχηγός του ο χρυσός που 

λάμψη έφερνε με βια στα φλογισμένα μάτια,

τα μαθημένα χώμα και λάσπη να κοιτούν.

Κι η μακρινή και ξένη, του δρόμου η γυναίκα,

μονάχο φτύσμα των καλών και «ηθικών»,

που ’ξεραν λίθους με γωνιές να ρίχνουν πάνωθέ της,

έδειξε πως δικός της θησαυρός

είν’ ο Χριστός που τους χαμένους κυνηγούσε.

 

Άπλωσε χέρια ο μαθητής τ’ αργύρια να πάρει

και μαύρο χέρι δαίμονα έκλεψε την καρδιά του.

Άπλωσε χέρια η ποταπή μύρο για να προσφέρει

κι είδε το Μύρο τ’ Άγιο να την κερνά τη χάρη.

 

Η λογική τ’ ανθρώπου απόγινε αργή κι οι 

«ασφαλείς» αισθήσεις σβήστηκαν απ’ τον χάρτη.

ΗΜΕΡΕΣ ΑΔΗΜΟΝΙΑΣ

Πνιχτή η φωνή σου πίσω από τη μαύρη

της απομόνωσης κουρτίνα προσδοκούσες

τη λεύτερη μέρα που τα πνευμόνια σου

φως και αέρα θα γεμίσουν και πάλι.

Με μάτια καινούργια όταν ήρθε η ώρα

τους τοίχους μέριασες κι όρμησες

ν’ αγκαλιάσεις τον κόσμο – ανθρώπους, ζώα, το χώμα!

Κι ο κόσμος ήταν απαράλλαχτα ίδιος.

Κανείς την απουσία σου δεν είχε σημειώσει.

Κανείς δεν σκίρτησε που ’δε το φωτεινό σου πρόσωπο 

 – σκυμμένοι όλοι στον δικό τους μικρόκοσμο.

Επέστρεψες πίσω με τα φτερά κομμένα.

Το ημίφως και η κουρτίνα φανήκαν

να σου χαμογελούν με κάποια ειρωνεία.

Α Ν Α Τ Ρ Ο Π Η !

 

 Ο κοντινός Κυρίου με την ταυτότητα

του Γένους του ολούθε  σφραγισμένος

φανέρωσε τον θησαυρό που ’κρυβε στην καρδιά του˙

Θεός και αρχηγός του ο χρυσός που 

λάμψη έφερνε με βια στα φλογισμένα μάτια,

τα μαθημένα χώμα και λάσπη να κοιτούν.

 

Κι η μακρινή και ξένη, του δρόμου η γυναίκα,

μονάχο φτύσμα των καλών και «ηθικών»,

που ’ξεραν λίθους με γωνιές να ρίχνουν πάνωθέ της,

έδειξε πως δικός της θησαυρός

είν’ ο Χριστός που τους χαμένους κυνηγούσε.

 

Άπλωσε χέρια ο μαθητής τ’ αργύρια να πάρει

και μαύρο χέρι δαίμονα έκλεψε την καρδιά του.

Άπλωσε χέρια η ποταπή μύρο για να προσφέρει

κι είδε το Μύρο τ’ Άγιο να την κερνά τη χάρη.

 

Η λογική τ’ ανθρώπου απόγινε αργή κι οι 

«ασφαλείς» αισθήσεις σβήστηκαν απ’ τον χάρτη.

ΙΔΙΑ ΜΙΑ ΚΙΡΚΗ...

 

Ίδια μια Κίρκη μ’ άρωμα και

χρώματα αιθέρια μέριασε λες

σαν μάγισσα μωσαϊκό το πλήθος.

Μ’ όπλο βαρύ κι ανίκητο, μαγνήτη

τον αιώνιο σε αντρικές ορμόνες,

προχώρησε θριαμβικά στη δακρυσμένη

θύρα με τις ευχές που κρέμονταν

διψώντας την ελπίδα.

Την έτρωγε η πεθυμιά να δει

- κι ίσως και να φιλήσει! –

το Ξύλο το θαυματουργό, αίμα

Θεού που τ’ άγιασε

Χριστού του Σταυρωμένου.

Η θύρα όμως… άβατη!

Και μια και δυο και τρεις φορές χέρι

 θαρρείς του Σαβαώθ της έδενε τα πόδια.

Ένιωσε χώμα την καρδιά, συντρίμμια

την ψυχή της κι ένα ποτάμι χύθηκε

που ξέπλυνε τα μάτια.

Της Μάνας βλέμμα Παναγιάς,

στης Εκκλησιάς το βάθος,

θλιμμένο φθινοπωρινό τής έδωσε κουράγιο.

«Ήμαρτον!», βγήκε ’νας λυγμός…

και τα σφυρά φτερώσαν.

Ο τόπος εβατώθηκε και Ξύλο

το βλογημένο νοτίστηκε με δάκρυα.

Την ίδια μέρα βρέθηκε στης έρημος

τα βράχια κι ο Ιορδάνης γεύτηκε

κρουνούς της μετανοίας.

Άγγελος γίνηκε της γης.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΦΑΤΝΗ...

 

Τα χέρια τέντωσα πολύ τη φάτνη να αγγίξω

μα μες σε σύννεφο αχλής χανόταν και ονείρου.

Μπροστά μου στέκονταν βουνά τα δώρα,

τα λαμπιόνια, τα φαγητά λαχταριστά

γλέντια πολλά, ξενύχτια - «μπάζα» της ύλης

και παθών των κακιών των μαύρων.

Με κόπο άδραξα γερά τη λασπωμένη άκρη

χιτώνα που σερνότανε του Μελχιόρ του μάγου

που μ’ άλλους δυο σφιχτά κρατούσε ’να λυχνάρι

παράδοξα κρεμάμενο απ’ τ’ ουρανού τα ύψη.

Μ’ έμπασε σ’ ένα σπήλαιο που κείτονταν ο Ήλιος

με τη Σελήνη δίπλα Του παρέα με αγγέλους.

Το χέρι άπλωσα δειλά τον Ήλιο ν’ ακουμπήσω

κι ένιωσα σαν να ψηλαφώ το βάθος της ψυχής μου.

ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

ΚΩΣΤΑΣ ΓΑΝΩΤΗΣ 

Κρυφά με δάκρυ στην καρδιά σε κοίταζα καθώς

ωδές τις ορθρινές εδιάβαζες με τα χοντρά σου

τα γυαλιά σ’ ένα του Πήλιου ξωκλήσι.

Κι έβλεπα άγγελο σεμνό κερί να σου κρατά ολόρθο

με φλόγα π’ άναψε μεμιάς απ’ της ψυχής σου το καντήλι.

Μυσταγωγούσες τη στιγμή καθώς οι λέξεις γίνονταν

της χάριτος αχτίνες που τη ζωή ανάβλυζαν

μέσα στην ύπαρξή σου.

Πώς να σε προσφωνήσω; - απορώ. Της Βίβλου ’να Προφήτη;

Δάσκαλο μέγα ή σοφό κυρ- Αλεξάνδρου φίλο;

Κυρίως ό,τι ήσουνα: άνθρωπος του Θεού κι εργάτης της μετάνοιας!

Δεν μ’ είδες, δεν θα τ’ άντεχες, μέσα στο άγιο Βήμα,

να προσκυνώ τη χάρη σου, ν’ ασπάζομαι το χέρι. 

ΤΟΥ ΒΡΑΧΟΥ ΤΟ ΞΩΚΛΗΣΙ

 

Πάνω σε βράχο στέρεο στη μέση του πελάγου

κείται ξωκλήσι ταπεινό ανασασμός Κυρίου.

Καθώς οι δείκτες σύρθηκαν αργά από τον Πλάστη

το γιόμα πορφυρώθηκε μαζί με άγια χαίρε

που άστραψαν θριαμβικά του Φεγγαριού αχτίνες.

 

Της πίστης τα κεριά ροδίσανε τις σκοτεινές εικόνες

κι άγγελος φάνηκε σεμνός με θέρμη

και γονατιστός να προσκυνά τη Μάνα Παναγία.

Δοξαστικό χαιρετισμό ψιθύριζαν τα χείλη

κι από τα μάτια στάλαζε δάκρυ ευχαριστίας.

 

Μία σιωπή σαν αγκαλιά γαλήνευε την πλάση

και μόνο το μουρμουρητό υπόκωφο του φλοίσβου

σε μελωδίες άρρητες ξάνοιγε τις αισθήσεις.

Ένας κισσός γδερνότανε στ’ αρμυρισμένο τοίχο

ν’ ανέβει κοπιάζοντας στης θάλασσας τ’ αγνάντι.

 

Ο ίδρως του ευώδιαζε όλο τον χώρο γύρω

στήνοντας ξέφρενο χορό με στεναγμούς ανθρώπων

που γοερά κραυγάζανε για έλεος Κυρίου.

Ένα ξωκλήσι ταπεινό στου πουθενά τη μέση

μοιάζει με φάρο φωτεινό και τ’ Ουρανού μια θύρα.

ΣΤ' ΑΠΟΜΕΣΗΜΕΡΟΥ ΤΟ ΓΕΡΜΑ

 

Στ’ απομεσήμερου το γέρμα μες σε κρυστάλλινα νερά

ένα ξωκλήσι πάλλευκο "Φως ιλαρόν" υμνολογεί 

με στεναγμούς αλάλητους στον Κύριο της δόξης.

Κι από κοντά σεμνά μα διόλου και δειλά

τ' ολόγιομο φεγγάρι ονειρεμένης Δύσης

φρουρός ακοίμητος κρατεί το απαλό το "ίσο"

μήπως φωνές αλλόκοτες άδειων και άγριων καρδιών

σχίσουν την αρμονία και γρατσουνίσουν την ομορφιά.

ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ;

ΚΑΘΑΡΑ ΤΡΙΤΗ 28-2-2023

Ποιος το περίμενε

της Σαρακοστής η απαρχή

Παρασκευή να ’ναι Μεγάλη!

Πώς θ’ αντέξουμε, Θε μου,

τόσο βάρος;

Κι η Ανάσταση φαντάζει τόσο

μακρινή!

ΜΕΛΙΣΣΟΚΕΡΙ ΑΝΑΨΑ...

 

Στην ήσυχη την εκκλησιά με

σταυροκόπημα μπήκα γερμένος μέσα.

Μελισσοκέρι άναψα σεμνό κι ένα μου

δάκρυ καυτερό πύρωσε τις παρειές μου.

Μετάνοια έβαλα μπροστά στην Παναγιά

Παρηγορήτρα κι ακούμπησα χείλη

τα θερμά στης Μάνας μου το χέρι.

Απόμεινα ολόρθος να κοιτώ τη φλόγα

του κεριού μου – ίδια μια φλόγα που ’καιγε

ψυχής μου το καντήλι. Και το κεράκι

λιώνοντας έλιωσε την καρδιά μου

– μου μήνυσε πώς να τραβώ

τον δρόμο της ζωής μου.

Η ΤΡΙΤΗ ΛΑΜΠΑΔΑ!

Βλέπεις την τρίτη τη λαμπάδα; Είναι

η πιο λαμπρή και φωτεινή απ’ όλες!

Φτάνει μέχρι τον τρίτο Ουρανό κι αντανακλά

σ’ όλη τη γη και σ’ όλους τους

κόσμους που υπάρχουν. Μα, λες,

πως δεν τη βλέπεις; Είναι γιατί τα

μάτια σου δεν τα ’χεις καθαρίσει

απ’ της μετάνοιας το δάκρυ.

«Ήμαρτον» πες και θα ξεπεταχθεί

πανώρια εμπρός σου για να φλογίσει

και τη δική σου δεομένη την καρδιά.

ΣΤΟ ΓΕΡΜΑ Τ' ΑΠΟΜΕΣΗΜΕΡΟΥ

 

Στο γέρμα τ' απομεσήμερου μες στα κρυστάλλινα νερά

το εξωκλήσι το λευκό  ακούραστα άδει

μ' αλάλητους στεναγμούς στον Κύριο της δόξης

το "Φως ιλαρόν" της στοργικής παρουσίας Του.

Κι από κοντά τ' ολόγιομο φεγγάρι με τη βελούδινη

στολή ονειρεμένης Δύσης κρατάει ακοίμητος φρουρός

 το"ίσο" μήπως φωνές αλλόκοτες άδειων και άγριων καρδιών

σχίσουν την αρμονία και γρατσουνίσουν την ομορφιά.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Ο κοντινός Κυρίου με την ταυτότητα

του Γένους του ολούθε  σφραγισμένος

φανέρωσε τον θησαυρό που ’κρυβε στην καρδιά του˙

Θεός και αρχηγός του ο χρυσός που 

λάμψη έφερνε με βια στα φλογισμένα μάτια,

τα μαθημένα χώμα και λάσπη να κοιτούν.

 

Κι η μακρινή και ξένη, του δρόμου η γυναίκα,

μονάχο φτύσμα των καλών και «ηθικών»,

που ’ξεραν λίθους με γωνιές να ρίχνουν πάνωθέ της,

έδειξε πως δικός της θησαυρός

είν’ ο Χριστός που τους χαμένους κυνηγούσε.

 

Άπλωσε χέρια ο μαθητής τ’ αργύρια να πάρει

και μαύρο χέρι δαίμονα έκλεψε την καρδιά του.

Άπλωσε χέρια η ποταπή μύρο για να προσφέρει

κι είδε το Μύρο τ’ Άγιο να την κερνά τη χάρη.

 

Η λογική τ’ ανθρώπου απόγινε αργή κι οι 

«ασφαλείς» αισθήσεις σβήστηκαν απ’ τον χάρτη.

ΙΔΙΟΙ Μ' ΑΥΤΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ!

Σ’ έκλεισε στην αγκάλη Του κι είπε στους μαθητές Του:

«Ίδιοι μ’ αυτό να γίνετε, να δείτε τον Θεό σας»!

Στάξαν τα μάτια Του βροχή και χάρηκ’ η καρδιά Του.

Σ’ έβλεπε πάντα ως Θεός, σ’ είδε Αδάμ πια τώρα.

Σου χάιδεψε τους βόστρυχους και το φιλί Του πάνω

άφησε ’ν’ άστρο φωτεινό να φέγγει στον αιθέρα.

Μια… χρυσοκόκκινη σκιά πόνεσε τη μορφή Του:

Νύχια που μπήχτηκαν βαθιά στο γέρικο το σώμα

                - ίδια μια μάνα σε κρατεί.

Στο 'κανε το χατίρι κι άφησε

                - πώς ν’ αρνηθεί τον πόθο σου; -

τον βασιλιά που 'μέρεψες στα δόντια να σ’ αλέσει.

Γλυκό ψωμί Τού ’γίνηκες και λάμπεις σαν τον ήλιο.

Είσαι φωτιά που σου 'δωσε η φλόγα η δικιά Του.

Στη ζωντανή τη μνήμη σου ζητώ κι εγώ μια ζέστα

απ’ την πυρφόρα σου καρδιά που λιώνει κάθε πάγο.

ΦΙΛΟΣ ΠΙΣΤΟΣ

Είναι φίλος μου πιστός

όσο και μοναδικός

μες στα μάτια με κοιτά

και κουνάει την ουρά.

 

Περιμένει τι θα πω

νιώθει πως τον αγαπώ

πάντα τρέχει με χαρά

’πού το βλέμμα μου κοιτά.

 

Δεν μ’  αφήνει μοναχό

σαν η μάνα το μωρό

η καρδιά του πώς χτυπά

όταν δάκρυ μου κυλά.

 

Μου θυμίζει αδελφό

ένα  δώρο θεϊκό

που μου δείχνει τα ψηλά

γιατί ζει στα ταπεινά.

Το χαμογελαστό παιδί...

Στον κήπο τον απλό και ταπεινό

με λούλουδα που όλα τους ανθούνε

κυλιέται ’να παιδάκι δυο χρονώ

που το κοιτούν αγγέλοι και γελούνε.

 

Κουβέντα λες και έχει ζωηρή

μ’ αέρηδες και ξωτικά κρυμμένα

Είναι το φως σε χώρα μυθική

τ’ άλυτ’  όλα φαίνονται λυμένα. 

 

Η θέα του μού πήρε το μυαλό

μοιάζει αμάραντο ένα ρόδο

Μαζί του γίνηκα αερικό

με τη χαρά του νίκησα τον φόβο.

Ένα παιδί είναι ο δρόμος

σου δείχνει τη ζωή τη μυστική

Ο δρόμος είναι ίσως σαν παιδί

πώς να γελάς έστω και μόνος.

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΥΚΛΑ...

ΟΔΥΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗ... ΔΙΠΛΗ! 

1η

Οι πέτρες και τα άψυχα

ραγίσαν απ'  τον πόνο.

Αν έβλεπαν θα πιάναν μοιρολόι

που θα 'κλαιγε και ο Θεός.

Μόνο δυο μάτια παιδικά

μπορούν να δουν και να αντέξουν. 

Γιατί 'ναι μάτια της ελπίδας! 

2η

Μη σε μπερδεύει η εικόνα!

Στα κόκκινα ντυμένη μία κούκλα

ψυχή κρατά π’ αδυνατεί

του κόσμου την ασχήμια να κοιτάξει.

Πέτρινα μάτι’ ανέκφραστα

μετρούν τον χαλασμό από τις βόμβες.