«Τό τάλαντον ὅσοι
πρός Θεοῦ ἐδέξασθε, ἰσοδύναμον χάριν, ἐπικουρίᾳ τοῦ δόντος Χριστοῦ, αὐξήσατε
ψάλλοντες˙ Εὐλογεῖτε τά ἔργα Κυρίου τόν Κύριον» (ωδή η΄ όρθρου Μ. Τρίτης)
(Όσοι δεχθήκατε από τον Θεό το τάλαντο, που θα πει τη
χάρη Του, με τη βοήθεια του Χριστού που το έδωσε αυξήστε το ψάλλοντας:
Ευλογείτε τα έργα Κυρίου τον Κύριον).
Δεν υπάρχει άνθρωπος ατάλαντος. Ή μάλλον υπάρχει αλλά ως
προς κάποια χαρίσματα με τα οποία ο Θεός έχει προικίσει τον κατ’ εικόνα και
καθ’ ομοίωσιν Εκείνου άνθρωπο. Που θα πει: δεν τα έχουμε όλοι όλα. Αυτό που
έχει κάποιος ως δώρο Θεού, όπως λέμε, άλλος δεν το έχει. Όμως έχει κάτι
διαφορετικό που ελλείπει από τον προηγούμενο. Κι αυτή η ποικιλία εξαγγέλλει με
τον καλύτερο τρόπο την ενότητα στην οποία είμαστε κλημένοι οι άνθρωποι – ο
καθένας έχει ανάγκη τον άλλον. Το περισσόν του ενός καλύπτει το υστέρημα του
άλλου. Μπορεί να μη διακρίνομαι για παράδειγμα για τις σπουδαίες νοητικές
λειτουργίες μου, όμως υπερτερώ από τον ευφυή ως προς τις σωματικές μου
δεξιότητες. Μπορεί να μη χαρακτηρίζομαι για τις ιδιαίτερες φωνητικές μου
ικανότητες, αλλά έχω προικιστεί με οργανωτικό πνεύμα που μπορώ να βάζω τάξη
εκεί που υφίσταται χάος και αταξία.
Κι ακόμη: και ίδιο με κάποιον άλλον να έχω χάρισμα,
εκείνος μπορεί να το έχει πιο έντονο, αυξημένο, με δυνατότητες περισσότερες
ενεργοποίησής του από ό,τι εγώ. Γιατί; Διότι ο Πατέρας μας Θεός δίνει τα
χαρίσματά Του κατά τη δύναμη του καθενός. Άλλος καρποφορεί τριάντα, άλλος εξήντα,
άλλος εκατό. Χωρίς όμως να υφίσταται αδικία! Διότι ανάλογα μ’ αυτό που έδωσε, ανάλογα
θα ζητήσει και την εργασία και την αύξησή του. Δύο τάλαντα μου έδωσε; Τέσσερα
θα ζητήσει! Πέντε μου έδωσε; Πέντε θα ζητήσει. Οπότε, για να θυμηθούμε τη «μαθηματική»
σκέψη και του αγίου Παϊσίου, το τέσσερα μπορεί να είναι ανώτερο από το εννιά!
Διότι το ένα φανερώνει την απόλυτη ένταση αξιοποίησής του, ενώ το άλλο όχι!
Και βεβαίως επισημαίνουμε στο σημείο αυτό και τη «λογική»
του Θεού μας. Μας δίνει ό,τι αντέχουμε, αλλά ζητάει και τη δική μας ανταπόκριση.
Διότι «συνεργοί Θεού εσμέν». Χωρίς
την καταβολή και του δικού μας κόπου το τάλαντό μας χάνεται. Γιατί παραμένει
απλώς το ίδιο˙ μένει αναξιοποίητο! «Επικουρία του δόντος Χριστού αυξήσατε»
επισημαίνει ο θεολόγος ποιητής. Η αύξηση των ταλάντων μας που αποτελεί την
υποχρέωσή μας, δηλαδή την ανταπόκριση της αγάπης μας έναντι της προσφερομένης δικής
Του αγάπης, είναι δεδομένη – είναι η πνευματική εργασία μας που μας καταξιώνει
ως πιστούς στον κόσμο τούτο. «Του
κρύψαντος το τάλαντον την κατάκρισιν ακούσασα, ψυχή»! Σου έδωσε ο Θεός, δεν
καλλιέργησες και δεν αύξησες αυτό που σου έδωσε, είσαι υπόλογος απέναντί Του! Ο
Θεός θέλει φιλότιμους και ευγνώμονες συνεργάτες!
Και μην ξεχνάμε το σημαντικότερο. Όλοι οι βαπτισμένοι στο
όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού έχουμε λάβει το σπουδαιότερο εξ όλων δώρο και χάρισμα,
που υπερβαίνει κάθε οριζόντια και επίγεια διάσταση ταλάντου: να είμαστε μέλη
δικά Του και να μπορούμε να «περπατούμε» στον κόσμο τούτο ως άλλος Εκείνος!
«Όποιος λέει ότι μένει ενωμένος με τον Χριστό οφείλει, όπως Εκείνος έζησε, κι
αυτός το ίδιο να ζει» («ο λέγων εν αυτώ
μένειν, οφείλει καθώς Εκείνος περιεπάτησεν και αυτός ούτω περιπατείν»)
(άγιος Ιωάννης Θεολόγος). Ο Χριστός εγκαταστάθηκε μέσα μας. Μας κρατάει και Τον
κρατάμε – μία διαρκής θεία κοινωνία (πρέπει να) είναι η ζωή μας. Η μυστηριακή
θεία κοινωνία με τη βρώση και την πόση του σώματος και του αίματός Του επιτείνει
και καθιστά βεβαία την καθημερινή πνευματική θεία κοινωνία. Οπότε, καλούμαστε,
ιδίως στην προσφορά αυτή, να επεκτεινόμαστε και να αυξανόμαστε εν Χριστώ
διαρκώς. Το όριο; Να γίνουμε σαν την «Πλατυτέραν των Ουρανών», ίδιες «Παναγίες»,
μικρές έστω, με σαρκωμένο και διαρκώς αυξανόμενο στην ύπαρξή μας Χριστό!
