Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ


Ἄν ἤθελε κανείς μέ μία λέξη νά χαρακτηρίσει τούς μεγάλους αὐτούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, τόν Ἀθανάσιο καί τόν Κύριλλο, οἱ ὁποῖοι ἔλαμψαν στήν Ἐκκλησία μέ τή θεολογία τους - ὁ πρῶτος μέ τόν ἀγώνα του νά καταδείξει τίς πλάνες τοῦ αἱρεσιάρχη Ἀρείου, ὁ δεύτερος μέ τόν ἀγώνα του νά καταδείξει τίς πλάνες τοῦ αἱρεσιάρχη Νεστορίου – θά τούς χαρακτήριζε ὡς ἀγωνιστές τῆς ἀλήθειας, κατά τή φράση τῆς Γραφῆς «ἕως θανάτου ἀγώνισαι ὑπέρ τῆς ἀληθείας»· πού θά πεῖ: ἀγωνιστές γιά τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, γιατί Αὐτός εἶναι ἡ ἀλήθεια. Πράγματι, ὅλη ἡ ζωή τους, κυρίως δέ τοῦ Ἀθανασίου, ἦταν νά μαρτυροῦν τήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καί τῆς Ἐκκλησίας, διακυβεύοντας διαρκῶς τή ζωή τους – δεκαεπτά χρόνια ἀπό τά σαρανταέξι τῆς ἀρχιερωσύνης του ὁ Ἀθανάσιος μάλιστα τά πέρασε στήν ἐξορία, κυνηγημένος κυρίως ἀπό τόν υἱό τοῦ Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου Κωνστάντιο, ὁ ὁποῖος εἶχε παρασυρθεῖ στήν αἵρεση τοῦ ἀρειανισμοῦ.
Καί τί μᾶς διδάσκει κι ἐμᾶς σήμερα; Ὅτι ὅταν τό διακύβευμα εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἐκεῖ δέν χωροῦν συμβιβασμοί. Καί πρέπει νά τονίζουμε τήν πραγματικότητα αὐτή, ἰδίως σήμερα πού ἀκούγονται πολλές «λογικές καί συνετές» φωνές ὡς πρός τό θέμα τῆς Μακεδονίας. «Πρέπει νά συμβιβαστοῦμε», ἀκοῦμε, «διότι διαφορετικά οἱ Μεγάλες Δυνάμεις τῆς Ἀμερικῆς καί τῆς Εὐρώπης, θά μᾶς στριμώξουν γεωπολιτικά, θά μᾶς συντρίψουν τελικά, γιατί δέν ὑπακοῦμε στά κελεύσματά τους». Δέν θυμίζει τό σκεπτικό, κατανοητό βεβαίως καθ’ ὅλα ἀπό τή «στέρεα» λογική μας, αὐτό πού ἔλεγαν κι οἱ Ἑβραῖοι τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ: πρέπει νά κάνουμε πέρα τόν πλάνο αὐτόν, τόν Ἰησοῦ, γιατί θά μᾶς συντρίψουν οἱ Ρωμαῖοι; Κι ἀκόμη· δέν θυμίζει αὐτό πού ἔλεγαν ὅλοι οἱ «σκεπτόμενοι» Ἕλληνες, κυρίως οἱ μορφωμένοι, παραμονές τῆς ἐπανάστασης τοῦ ’21; «Μή ξεσηκωθοῦμε, γιατί ὅλες οἱ Μεγάλες Δυνάμεις θά συνασπιστοῦν ἐναντίον μας».
Καταλαβαίνουμε ὅτι πρόκειται περί τῆς λογικῆς τῆς διπλωματίας - ἤ ἀλλιῶς περί τῆς ἀρχῆς «Βασίλη, κάτσε φρόνιμα...» - ἡ ὁποία προτάσσει πάντοτε τη λογική ἔναντι τῆς καρδιᾶς. Κι ἡ λογική βεβαίως πρέπει νά λαμβάνεται ὄντως υπόψη τίς περισσότερες φορές, ἀλλά μέ τήν παρατήρηση ὅτι τό βασικό στοιχεῖο της εἶναι ἡ δειλία, συνεπῶς σέ ὁρισμένες κρίσιμες στιγμές: γιά τήν πίστη καί τήν πατρίδα, πρέπει νά ὑπερβαίνεται καί νά ἀκολουθοῦνται τά κελεύσματα τῆς καρδιᾶς, καθοδηγούμενα τότε ἀπό τή λογική. Νά καί ἕνα σύγχρονο παράδειγμα. Πῶς ἀντέδρασαν οἱ Κύπριοι ἀδελφοί μας στό σχέδιο Ἀνάν καί δέν ὑποτάχτηκαν; Μέ τή λογική τῶν παραπάνω θά ἔπρεπε νά κλίνουν τό κεφάλι, μέ ἄγνωστες τίς συνέπειες ἕως σήμερα.
Ἀλλά καί πέραν ὅλων αὐτῶν, μέ τήν ἴδια λογική τῶν «λογικῶν»: δέν πρέπει νά σκεφτοῦμε, ἄν δέν ἀντιδράσουμε καί ὑπακούσουμε, τήν ἄλλη Μεγάλη Δύναμη, τή Ρωσία, ἡ ὁποία διαμηνύει σέ ὅλους τούς τόνους ὅτι δέν συμφωνεῖ μέ ὅ,τι διαδραματίζεται καί θά μᾶς τήν ἔχει στημένη κι αὐτή στό Συμβούλιο Ἀσφαλείας τοῦ ΟΗΕ; Μπρός γκρεμός καί πίσω ρέμα δηλαδή! Ἀλλά τό πρωτεῦον γιά μᾶς εἶναι ἡ ἀλήθεια! Ὅταν ἐπιλέγει κανείς, γιά ὁποιοδήποτε λόγο, τήν πλάνη καί τό ψέμα - ἰδίως ἐν προκειμένῳ γιά τό θέμα τῆς «Μακεδονικῆς» λεγόμενης γλώσσας καί τοῦ «Μακεδονικοῦ» λεγόμενου ἔθνους, τά ὁποῖα δεν ὑφίστανται -  ἀργά ἤ γρήγορα θά ἔρθει ἡ ὥρα νά τό πληρώσει. Γιατί τό ψέμα δέν εὐλογεῖται ποτέ ἀπό τόν Θεό!
Ἀλλά τόν Θεό… ποιός Τόν ὑπολογίζει ἀπό τούς ἰθύνοντες;  

Λ Ε Υ Κ Ο ΓΡΑΜΜΑ... (4)


ΒΑΛΣ ΑΠ’ ΤΑ ΠΑΛΙΑ…
Επέστρεψε σα μαγεμένος στον… θησαυρό του. «Καρδούλα μου», μουρμούρισε. Το βλέμμα του κατευθύνθηκε έπειτα στο πρόσωπο της γυναίκας του, η οποία τον πήρε είδηση και αναδεύτηκε λίγο στο κρεβάτι. Με βαθιά αγάπη διασταυρώθηκαν οι ματιές τους, κι έπειτα στράφηκαν από κοινού στο… βλαστάρι τους!
Δεν χρειάστηκε να πουν λέξη. Εκεί που οι καρδιές κτυπούν στον ίδιο ρυθμό, τα λόγια είναι συνήθως περιττά. Ιδίως αυτές τις ώρες! Της χάιδεψε σχεδόν με λατρεία το μέτωπο και τα μαλλιά. «Μια χαρά είναι το μικρό μας!» ήταν ο μοναδικός του λόγος. «Ναι», έγνεψε εκείνη.
Το μυαλό του πάλι ξέφυγε. Βλέποντας τη φιγούρα της αγαπημένης του έκανε άλμα στον χρόνο και βρέθηκε λίγο στα… παλιά. Τότε που είχαν βρεθεί νέοι και ερωτευμένοι σε μία χοροεσπερίδα.
«Χοροεσπερίδα!» είχε εκφράσει εκείνος λίγο την… απέχθειά του! «Σε ποια εποχή ζούμε;» Κάμφθηκε από τις παρακλήσεις της. Τα πέρασε θαυμάσια. Κορυφαία στιγμή η ώρα του χορού.
Η ζωντανή ορχήστρα έπαιζε κομμάτια πότε παλιά, πότε πιο μοντέρνα. Και ξεκίνησε ένα βαλς. Κι αυτός δεν ξέρει πώς τον συνεπήρε ο ρυθμός. Ο ήχος σαν χέρι απλωμένο τον σήκωσε από τη θέση του και τον πήρε στα αέρινα φτερά του. Η αίσθηση ήταν κοινή. Σηκώθηκαν και στροβιλίστηκαν στο παλιό αυτό βαλς, κι ήταν σαν να μη πατάνε στη γη. Επιβεβαίωσε γιατί θεωρείται κλασικός χορός: σου δίνει ώθηση για τον ουρανό. Απογειώνεσαι.
«Θυμάσαι το βαλς… απ’ τα παλιά;» Έκαναν ταυτόχρονα κι οι δυο  την ερώτηση. Τα χέρια τους πλέχτηκαν μεταξύ τους και γέλασαν με την καρδιά τους. Το μικρό σαν να… ενοχλήθηκε.
Το γράμμα παρέμενε κενό.  

 -Μουσικό άλμπουμ: Στέφανου Δορμπαράκη  ''λευκό γράμμα'' (Βαλς απ' τα παλιά)  [Δεκέμβριος 2016]

https://www.youtube.com/watch?v=2QXMrEAKWn4
 

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019

Λ Ε Υ Κ Ο ΓΡΑΜΜΑ... (3)


L U N A !
Σηκώθηκε από τη θέση του κρατώντας τη λευκή κόλλα. Το λευκό… γράμμα. Κοίταξε από το παράθυρο. Το φεγγάρι είχε ήδη σηκωθεί και διέγραφε την προγραμματισμένη τροχιά του.
Μα το ‘νιωσε κείνη τη στιγμή σαν να ήταν μόνο γι’ αυτόν. Σαν φίλο που έμαθε τη μεγάλη χαρά του και ήλθε επίσκεψη. Και περιμένει διακριτικά την ώρα που θα του πουν να έλθει να δει το παιδί. Να δει τον καινούργιο άνθρωπο που έκανε την εμφάνισή του στον κόσμο.
 Φάνηκε να του… χαμογελά! Και τ’ ασημένιο φως του χάιδεψε το,  ευλογημένο πια, δικό του πρόσωπο. Άπλωσε τα χέρια και το ‘πιασε. Λούστηκε από τη φωτεινή παρουσία του.
Κατάλαβε πολύ βαθιά γιατί τόσοι το είχαν τραγουδήσει και εξακολουθούν ακόμη να το τραγουδούν: ήταν και είναι πάντοτε παρόν σε κάθε περίσταση της ζωής μας, στις λύπες και στις χαρές μας, κι ιδίως στις χαρές μας. Πραγματικός και αληθινός φίλος! Κάθε απόπειρα… αποδόμησης του μυστηρίου του, έπεσε και θα έπεφτε στο… κενό! Το «κενό» άλλωστε του ανήκε. Μέσα σε κενό φαίνεται ότι ζει και κινείται.
Φεγγάρι, σελήνη,  luna! «Λούνα λούνα, μας σώζεις στη φουρτούνα…» αυτοσχεδίασε. Αναγάλλιασε με τη σκέψη του πηγαιμού τους, οικογενειακά, στο λούνα παρκ. Οι τρέλες, τα γέλια, οι χαρές…
L U N A !

 -Μουσικό άλμπουμ: Στέφανου Δορμπαράκη  ''λευκό γράμμα'' (Luna)  [Δεκέμβριος 2016]
https://www.youtube.com/watch?v=vgtGAIqgG94

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

ΔΩΣ’ ΜΟΥ ΤΟ ΧΕΡΙ, ΓΙΟΚΑ ΜΟΥ…


«Τι να ’ναι τούτες οι φωνές π’ ακούγονται, με δάκρυα γεμάτες;
Γιατί βλέπω τα λάβαρα να υψώνουν το κορμί τους και σαν το κύμα
η γαλανόλευκη πασχίζει να αντισταθεί στον δυνατό αγέρα;
Πώς γίνεται να τρέχει ο νιος παρέα με τον γέρο, και πώς
μανάδες άφησαν μωρά, με γάλα μες στο στήθος για να
πετάξουν με φτερά και  να ’ναι μες στο πλήθος;»
«Για τη Μακεδονία, Γέροντα, γι’ αυτήν κραυγάζουν όλοι·
κλήρο γι’ αυτήνε ρίξανε, κι είπαν κερδίσαν ξένοι».
«Και μεις καθόμαστε εδώ, χωρίς να ροβολούμε;
Δώσ’ μου το χέρι, γιόκα μου, τράβα με για να έβγω,
κι ετοίμασε το καλπάκι μου και τη στολή μου βγάλε».
Σηκώθηκε ο επίγονος, με βάρος στην καρδιά του, δίχως απόκριση
καμιά στον Γέροντα να δώσει· τον Γέροντα τον ήρωα που ’χει
με αίμα βάψει την άγια Μακεδονική τη γη την τιμημένη.
Δεν τόλμησε το βλέμμα του πίσω του να το στρέψει.
Ασήκωτη ήταν η σκιά του μακεδονομάχου Παύλου,
μαζί και του δοξαστικού, του μέγα Αλεξάνδρου.

Λ Ε Υ Κ Ο ΓΡΑΜΜΑ... (2)

ΟΝΕΙΡΟ 
Πήγε να σύρει τις πρώτες λέξεις. Το χέρι δεν κουνήθηκε από τη θέση του. Καμία αράδα. Το γράμμα παρέμενε εντελώς… άδειο.

Απορροφήθηκε από τη θέα και πάλι του παιδιού. Ο νους του αρνιόταν να συγκεντρωθεί σ’ αυτό που μόλις είχε αποφασίσει. Ξέφυγε. Οι σκέψεις, πουλιά πετούμενα, έκλωθαν εικόνες με ή χωρίς ειρμό, και ζωγράφιζαν  σχέδια που τον ταξίδευαν στον ουρανό. Ονειρευόταν.
Είδε ένα παιδάκι, το δικό του παιδί, να προσπαθεί να κάνει τα πρώτα βηματάκια του. Να πέφτει, να σηκώνεται. Ν’ απλώνει τα χεράκια του κάπου να κρατηθεί.
Είδε ένα παιδάκι, το δικό του παιδί, πάνω από μια τούρτα στρογγυλή, που έγραφε τ’ όνομά του. Ο αριθμός 1, ροζ, καλλιτεχνικός, δέσποζε στο κέντρο, έχοντας  στέμμα  μία μικρή φλογίτσα. Τα πρώτα του γενέθλια. «Να ζήσεις…» - αλήθεια τι όνομα θα έπαιρνε η κόρη του; - «… και χρόνια πολλά, μεγάλη να γίνεις…». Κάποιες σταγόνες σαν να πάλευαν να βρουν την έξοδο από την καρδιά…
Δεσποινιδούλα τώρα κανονική. Με άποψη. Με πείσμα. Οι σκανταλιές μέσα στο πρόγραμμα. Τα λογάκια πια πάνε κι έρχονται. Αλλοιωμένα, μπερδεμένα – δεν καταλαβαίνει γιατί γελάνε οι άλλοι, οι μεγάλοι, μαζί της! – μα… λογάκια.
Παιδικός σταθμός… Νηπιαγωγείο… Δημοτικό…
Ξύπνησε. Ονειρευόταν μπρος στο κοριτσάκι του. Ζούσε το όνειρο. Η γυναίκα του δίπλα συνέχιζε κι εκείνη να ονειρεύεται, με μία έγνοια να σκιάζει κάπου κάπου το όμορφο πρόσωπό της!
Το λευκό γράμμα παρέμενε… λευκό!   
 -Μουσικό άλμπουμ: Στέφανου Δορμπαράκη  ''λευκό γράμμα'' (Όνειρο)  [Δεκέμβριος 2016]

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

Λ Ε Υ Κ Ο ΓΡΑΜΜΑ... (1)



ΑΓΝΗ ΨΥΧΗ
Μπήκε στο δωμάτιο πατώντας στα νύχια των ποδιών του. Μη και τους ξυπνήσει. Κοιμόντουσαν και οι δύο. Και η μάνα και το παιδί - το μικρό κοριτσάκι του.
Η μάνα απολάμβανε λίγο από τον ύπνο που της έλειπε: ήταν διαρκώς σε εγρήγορση για να νανουρίζει το μικρό, να το θηλάζει, να το τρέφει με τη θέρμη της αγκαλιάς της. Ω, επιβεβαίωνε χίλιες φορές από την πράξη της ίδιας της ζωής της, αυτό που οι επιστήμονες λένε: το παιδί, το νεογέννητο, πρωτίστως τρέφεται από την επαφή με το σώμα της μάνας του! Το πρώτο άγγιγμα, το μοναδικό, το θείο. Αυτό που τελικά όλοι αναζητούν μέχρι να κλείσουν τα μάτια τους!
Στάθηκε πάνω από το μικρό του! Το ροδαλό δερματάκι του, τού φάνηκε μεταξένιο. Ήτανε μεταξένιο. Η αναπνοούλα του λίκνιζε το απαλό κορμάκι του, που κάποιες φορές αναταράζονταν, όπως αναταράζεται η μικρή βαρκούλα στο απαλό ρίπισμα της γαλάζιας θάλασσας.
Κρατούσε και την ανάσα του. Ένιωσε σαν τον παπά που στέκει μπρος στην άγια Τράπεζα. «Μα, άγια Τράπεζα δεν είναι και το κορμάκι που κείτεται ήρεμο στο λευκό λίκνο του;» του πέρασε η σκέψη.  
«Ψυχούλα μου», σιγοψιθύρισε. «Ψυχούλα μου». Σαν να του αποκαλυπτόταν η αλήθεια. Σαν να γινόταν κι αυτός μέτοχος, εκεί, μπροστά στην αγνή αυτή ψυχούλα, μιας ιερής παρουσίας!  
Και τότε, του ήρθε η σκέψη και τ’ αποφάσισε. Πήρε μία λευκή κόλλα χαρτιού και την κράτησε με δέος: θα αποτύπωνε τα συναισθήματά του. Θα μετουσίωνε σε λέξεις ό,τι ένιωθε να κινείται στο βάθος της καρδιάς του - μια μυστική συνομιλία με την κορούλα του. Θα ήταν το πρώτο του γράμμα. Γραμμένο από τον πατέρα της. Λίγες μέρες μετά τη γέννησή της.

 -Μουσικό άλμπουμ: Στέφανου Δορμπαράκη  ''λευκό γράμμα'' (αγνή ψυχή)  [Δεκέμβριος 2016]

ΔΡΑΣΚΕΛΙΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ... (41)

 Η διαπίστωση είναι γνωστή και ευρέως διαδεδομένη, και από την πνευματική παράδοση της Εκκλησίας μας και από τον χώρο της ψυχολογίας: όσο πιο αυστηρός είναι κανείς με τους συνανθρώπους του, τόσο πιο επιεικής και χαλαρός είναι συνήθως με τον ίδιο του τον εαυτό. Κι αντιστρόφως: όσο η αυστηρότητα αναφέρεται στον ίδιο τον εαυτό, τόσο συνήθως η επιείκεια αγκαλιάζει τους άλλους ανθρώπους. Το βλέπουμε σε όλους τους βίους των αγίων μας, όπως και σε όλα ανεξαιρέτως τα κείμενά τους. Κι αν υπάρχει κάποιες φορές αυστηρότητα στους λόγους και στα γραπτά τους, είναι όχι σε αναφορά με τους ίδιους τους ανθρώπους και την προσωπικότητά τους, αλλά με την ύπαρξη της αμαρτίας - και τον κρυμμένο πίσω από αυτήν βεβαίως Πονηρό διάβολο -  η οποία αλλοιώνει τον άνθρωπο, τον ψυχισμό αλλά και τη σωματικότητά του, καθιστώντας τον τελικώς υπάνθρωπο και απάνθρωπο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Πέρα από όσα σοβαρά και σοφά επισημαίνει η επιστήμη της ψυχολογίας, η οποία από την πλευρά της φωτίζει όντως πολλά από όσα διαδραματίζονται στο εσωτερικό κόσμο μας, όταν παλεύει κανείς με τον εαυτό του, στην πραγματικότητα με τον εγωισμό του και όλα τα παρακλάδια του, κατανοεί σε βάθος την ανθρώπινη φύση· βλέπει και τις διαστροφές της αλλά και τη χάρη του Θεού, συνεπώς λόγω της κατανόησης αυτής συγκαταβαίνει προς τους άλλους, γινόμενος σαν τη μάνα που βλέπει τις αδυναμίες και τις πληγές του παιδιού της και το μόνο που επιζητεί είναι να σπεύσει να το αγκαλιάσει με στοργή και να το σκεπάσει. Οπότε, στην αντίθετη περίπτωση, η κάθε προσέγγιση και σχέση λειτουργεί ως μαστίγωμα και πλήγωμα του άλλου: χαϊδεύοντας τον εαυτό μας, τον κάθε άλλο  τον βλέπουμε κίνδυνο και επίβουλο της άνεσής μας και των «δικαιωμάτων» μας.