Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

ΕΠΙ ΤΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ


Ὁ ἄνθρωπος δέν εναι να ν τυχαα ριγμένο στόν κόσμο. Δέν εναι κόμη να πό τά πολλά ντα τοκόσμου. Μέ τήν πρόσληψή του πό τόν Θεό καί τή διαπαντός διακράτησή του πό Εκενον μέσα Του φανέρωσε τήν πειρη ξία πού χει καί ὁ ἴδιος. ᾽Αξία μως πού δέν ποκτᾶ ἀπό μόνος του, ἀλλά πό τή σύνδεση καί τή σχέση του μέ τό Δημιουργό Του.῾Ο Θεός εναι Εκενος πού δίνει ξία στόν νθρωπο καί χι κάτι πού κατέχει ατός. Εναι στήν πραγματικότητα τό κατεκόνα Θεο’ στόν νθρωπο, τό ποο καθάρισε Χριστός ρχόμενος στόν κόσμο καί τό φτασε στό πώγειό του ς καθ᾽ ὁμοίωσινμέ τήν νδοξη Ανάληψή Του. Διαφορετικά, ἀπό μόνοι μας, χωρίς τόν Θεό, εμαστε ὅ,τι πισημαίνουν λοι οἱ ἅγιοι λων τν ποχν: ῾γκαί σποδός᾽, ῾σκωλήκων βρμα καί δυσωδία᾽, κυριολεκτικά να τίποτα: ῾χωρίς μοοδύνασθε ποιεν οδέν᾽, πού επε καί Κύριος ( ᾽Ιωάν. 15,5). Κατά συνέπεια ἡ ἀξία πού δίνει Θεός στόν νθρωπο δηγεστήν καταδίκη κάθε ρατσιστικς ντίληψης καί στήν πέρβαση κάθε ριστοκρατικς θεώρησης μάδων νθρώπων. Κανείς δέν εναι νώτερος πό κάποιον λλον. Ετε λευκός ετε μαρος, ετε φτωχός ετε πλούσιος, ετε μορφωμένος ετε μόρφωτος, ετε νέος ετε γέρος, ὅλοι χουμε τήν δια ξία πού μς δίνει Θεός μας. ῾Οκ νι Ιουδαος οδέ Ελλην, οκ νι δολος οδέ λεύθερος, οκ νι ρσεν καί θλυ. Πάντες γάρ μες ες στε ν Χριστῷ᾽Ιησο᾽ (Γαλ. 3, 28). Ἡ ᾽Ανάληψη λοιπόν τοΚυρίου, πέρα πό τήν λοκλήρωση τοσχεδίου τοΘεογιά τή σωτηρία τοκόσμου, σημαίνει καί τή μεγάλη ξία τοῦ ἀνθρώπου.