Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΕΚΕΙ...


Του Στέφανου Δορμπαράκη

Κει που το μαύρο λευκαίνει απ’ το άσπρο
Κεί που η πένα χαϊδεύει τη χορδή
Κει που το κύμα μεριάζει και τον βράχο
και στην Επίδαυρο λαλεί και το σκαλί
Κει που τ’ αντρόγυνου η σάρκα γίνεται ένα
και το Ποτήρι τ’ άγιο θα ’χει πια σώμα κι αίμα…
Εκεί… Εκεί… κι ακόμα τόσα εκεί…
 - ανταμωμένα ριζικά δίχως γιατί…
Κάνε, Θεέ μου, κι η δική μου προσευχή
στην πατρική Σου την καρδιά να βρει καταφυγή
Γιατί ορφάνεψα, Πατέρα,  δίχως Σένα…
Αυτό να’ ναι για μένα το μόνιμο Εκεί…